Eerste dag Lesbos

Lieve allemaal, mijn eerste dag op Lesbos zit er bijna op. Ik had me bewust voorgenomen de situatie open te benaderen. Het gewoon te ervaren. En dat heb ik gedaan. Met als resultaat dat ik enorm veel indrukken heb opgedaan…

Ik wil jullie heel graag deelgenoot maken van deze bijzondere reis. Jullie hebben dit namelijk mede mogelijk gemaakt. Ik ga dat doen in korte verhalen over mijn ervaringen. We zijn namelijk op zoveel plekken geweest, hebben zoveel verschillende mensen gesproken, van hulpverleners tot vluchtelingen, en ik heb zoveel verschillende emoties ervaren, dat ik dat onmogelijk kan vatten in een simpele post.

Laat ik beginnen bij het begin. Na een reis van twaalf uur kwam ik gisteren aan op Lesbos, samen met journalist Sander en fotograaf Marieke. We werden opgehaald door Nina, directeur van stichting Movement On The Ground. Onder het genot van een drankje spraken we over de situatie op Lesbos. Er zijn hier twee vluchtelingenkampen. Over de verschillen tussen die kampen later meer. Nina vertelde dat ze die dag in kamp Moria was geweest en dat de situatie schrijnend was. Er is plaats voor 1800 mensen en er zitten momenteel 6600 mensen. Ze zitten in de meest simpele campingtentjes op elkaar gepakt en Nina was geschrokken van het aantal aanwezige families met kleine kinderen. Eigenlijk is Kara Tepe het kamp (zij spreken overigens liever van een dorp) voor de kwetsbaren: families met kleine kinderen en zieken. Maar alles is overvol en nu zitten de families dus ook in Moria, waar ze onder heel andere omstandigheden moeten leven. We besloten dat we de volgende dag ook daarheen zouden gaan, omdat daar de nood heel hoog is.

Toen ik na die gesprekken in mijn bed kroop, had ik het ontzettend koud. De temperatuur koelt sterk af gedurende de nacht en er was geen verwarming op mijn (niet al te best geïsoleerde) hotelkamer. Ik besloot dekens uit de kast te pakken. Toen mijn neus ijskoud bleef, trok ik ook maar mijn sokken aan. Later volgde een vest, en rolde ik me helemaal in de dekens. Uiteindelijk had ik een hele beroerde nacht, maar het enige waar ik aan kon denken waren de mensen die op dat moment verderop in tentjes lagen. In de kou, met hun baby’s en kindjes en zonder enig perspectief op verbetering…

Geef een reactie