verhipvoorlesbos – deel 3

Na mijn bezoek aan kamp Moria, waar ik zoveel mogelijk verhip kleertjes en dekentjes heb doorgegeven, zit er nog steeds een groot aantal in mijn koffer. We besluiten naar Kara Tepe terug te gaan en daar ontmoet ik directeur Stavros. In zijn verhaal komt naar voren wat ik daar al met eigen ogen had waargenomen: alles is erop gericht mensen hun waardigheid terug te geven. Ik vertel hem over het doel van mijn komst en geef hem één van onze doosjes. Wanneer hij het opent en de kleertjes ziet, zegt hij stellig: “you don’t bring a gift, you bring dignity”. Na de kritische bedenkingen over mijn bescheiden bijdrage doet dit me oprecht goed.

 

 

Met de overgebleven kleding gaan we naar Richard, een Australiër die werkt voor Humanitarian Support Agency. Deze organisatie regelt onder meer de kledingvoorziening voor de mensen in Kara Tepe. Hij vertelt dat ze speciale pakketten maken voor zwangere vrouwen om hen voor te bereiden op de bevalling en dat onze kwalitatieve producten ontzettend welkom zijn. Trots als ik ben op onze producten, laat ik hem ook alle handigheidjes zien en vraag ik hem deze over te brengen aan de vrouwen aan wie hij het gaat uitdelen. Nina voegt daaraan toe: “en vergeet ook de prachtige kaartjes niet die erbij zitten”.Ik vertel Richard dat ik ervoor had kunnen kiezen alles nieuw uit ons magazijn te halen, maar dan was het alleen een actie van mij geweest. Ik koos er bewust voor om andere families (jullie) te betrekken, zodat meer mensen de kans hadden hieraan een bijdrage te leveren. Daarnaast hoop ik hiermee bij te dragen aan een breder bewustzijn over de trieste situatie van deze mensen. En als je de liefdevolle boodschappen leest die op kaartjes zijn geschreven, dan kan ik met zekerheid zeggen dat er een heleboel families in Nederland heel betrokken zijn bij de mensen die op de vlucht zijn. Hij geeft me een dikke knuffel en nodigt me uit om de volgende dag nog even langs te komen om in het winkeltje te kijken.

 

 

 

 

 

Een winkeltje? Jazeker! Vanuit de menswaardige benadering van mensen is ervoor gekozen alles in rekken te hangen. Zo kunnen de mensen eens in de paar maanden op afspraak zelf nieuwe kleding en schoenen uitkiezen. Ik vind het bewonderenswaardig hoe de filosofie in alle haarvaten is door vertaald. En ik ben trots dat onze kleertjes hiertussen kunnen hangen, want elke pasgeborene verdient verhip. Ook hier. Of beter nog: juist hier!

 

En inmiddels kan ik melden dat ik al een mail heb ontvangen van Richard. De kleertjes zijn in de dagen na mijn vertrek alweer doorgegeven en de aanstaande mama’s waren er ontzettend blij mee.
Morgen volgt weer een nieuw deel van mijn ervaringen. Het helpt me op deze manier alle indrukken een plekje te geven. Dank voor jullie lieve reacties!

 

 

Geef een reactie