verhipvoorlesbos – deel 6

Na een dag die ik mijn hele leven nooit meer zal vergeten, val ik als een blok in slaap. Als ik wakker word, bel ik opnieuw met het thuisfront. “Vertel eens: hoe is het daar? Ik zie ook niks op Facebook voor de mensen die hebben bijgedragen aan deze reis. Dit is niks voor jou, Bren.” Dat klopt, maar ik weet niet waar ik moet beginnen. En ik leg me erbij neer. Dit is wat het met me doet, en dit is wat het is…

Voor we naar het noorden van het eiland rijden, gaan we nog even naar Kara Tepe. De laatste gaatjes in mijn koffer heb ik gevuld met zoveel mogelijk knutselspullen. Met onze verh!p kleertjes geven we de allerkleinsten warmte en liefde, maar hoe kan ik een bescheiden bijdrage leveren aan het leven van de oudere kinderen in deze situatie? Ik bedacht me dat ik het belangrijk vind dat ze ondanks alles zoveel mogelijk kind kunnen zijn. En spelen helpt daarbij, dus koos ik voor knutselspullen.

Nina brengt me naar een Portugese NGO die de activiteiten voor kinderen in Kara Tepe organiseert. Zij kunnen de spullen vast goed gebruiken. Ik ontmoet Deborah en haar teamleden en ze neemt me mee naar hun isobox. Ik pak mijn spullen en leg ze in hun kast. Ze vinden het geweldig wat ik heb meegebracht: “Oh, kijk dan! Deze hadden we zo hard nodig voor de kleinere kinderen!” zegt ze als ze de extra dikke kleurpotloden ziet. Het feit dat ik zelf een dochter van anderhalf heb, heeft me blijkbaar goed geïnspireerd. Ik geef stiften, kleurpotloden, kleurboeken, heel veel stickers, origami vouwpapier, prinsessenkroontjes die ingekleurd kunnen worden…Ik denk terug aan hoe ik in Nederland in de winkel stond te twijfelen. Er waren namelijk ook ‘jongensvarianten’ met de politie als thema. Ik besloot toen dat het niet verstandig was die mee te nemen. Ik heb namelijk geen idee welke associaties de kinderen hier hebben met politieachtige dingen. Deborah zegt dat ik daar goed aan heb gedaan. Ze beschrijft wat kinderen hen allemaal vertellen en ik krijg een brok in mijn keel.

Ik loop een rondje in de isobox en zie tekeningen aan de muur. Ik blijf stilstaan om ze goed in me op te nemen. Gisteravond vroeg ik mezelf tijdens het feest af welke verhalen achter al deze mensen zitten. Ik kan me er vanuit mijn bevoorrechte positie zelfs met mijn beste wil geen goede voorstelling van maken. Of misschien durf ik het mezelf niet teveel in te beelden. Maar hier komt het opeens toch dichtbij…De kinderen geven hun levensverhaal zo pakkend weer in een tekening. De verhuizingen die ik op hun leeftijd had meegemaakt, waren van de ene naar de andere kamer in een groot warm huis. Wat ik hier op tekeningen zie, zijn verhuizingen van een geliefd thuisland dat onveilig is geworden, naar een nieuw land, en weer een nieuw land…een levensgevaarlijke weg over land en zee, en nu zitten ze hier. Niet in een groot warm huis, maar in een isobox, en opnieuw een tijdelijke plek. Hoopvol tekenen ze ook een pijl richting de toekomst. Alleen weet niemand waar die toekomst zich gaat afspelen. Slik, en nog eens slik…

Ik vraag Deborah met trillende stem hoe zij hiermee omgaan. Ze vertelt dat zij worden bijgestaan door een psycholoog, en dat het advies is om vooral naar de kinderen te luisteren. Dat is het enige wat ze voor hen kunnen doen. Ze vertelt dat de kinderen laatst mochten tekenen op een blanco tekenvel. Er zijn kinderen die prinsessen tekenen, maar er zijn evengoed kinderen die hun huis tekenen dat opgaat in vlammen met vliegtuigen in de lucht. Ze laat me de tekeningen zien, die duidelijk een uitlaatklep zijn voor de kinderen. En weer komt het verhaal van deze mensen heel hard binnen. Een tekening van een bootje op een grote zee, met veel mensen erop, met politie aan wal, en dan valt mijn oog op drie mensen die onder de boot zijn getekend. Ze drijven in de zee…

Uiteindelijk geef ik Deborah een dikke knuffel. Ik bedank haar voor het goede werk wat ze doet. En inmiddels heb ik al meerdere berichten van haar ontvangen, inclusief een filmpje van de kinderen die vrolijk met de spullen aan het knutselen zijn. Ik deel bewust de foto’s en filmpjes van de kinderen niet, uit respect.

En dan is het tijd om afscheid te nemen van Kara Tepe. We vervolgen onze reis naar Molyvos. Op weg daarheen zitten de tekeningen in mijn hoofd. Ik ga de zee zien die zij hebben overgestoken, het strand waar zij aankwamen…en zo kan ik me langzaamaan toch een voorstelling maken van het verhaal achter deze dappere mensen.

• Op dit moment ben ik alweer terug in Nederland. Mijn indrukken heb ik pas op de terugreis en bij thuiskomst in woorden kunnen uitdrukken. Vandaar deze reeks blogs, in delen. Dank dat je meeleest. Ook namens de families op Lesbos, die het verdienen dat wij hun verhaal kennen en hen niet vergeten. •

9 thoughts on “verhipvoorlesbos – deel 6

  1. Mevrouw Brands zegt:

    Goede middag Brendy,
    In November 2017 heb ik het stuk in het A.D gelezen
    en altijd gedacht om ook iets te betekenen voor de kinderen in Lesbos
    ik heb een partijtje wol en daar zou ik graag wat van willen breien,
    nu weet ik niet waar de voorkeur naar uit gaat
    en of u het op prijs stelt en hoe komt het daar??

    Graag wil ik wat meer hierover weten
    of het van pas komt en wat zal ik breien,
    mutsen, sjaals, truitjes, vestjes, dekentjes??

    Graag zie ik uw antwoord tegemoet,
    vriendelijke groet,
    Mevrouw Brands

Geef een reactie